Belgen behoren al jaren tot de grootste Europese spaarders. Volgens de Nationale Bank hielden we eind vorig jaar 32 procent van ons financiële vermogen aan in liquide middelen zoals spaarboekjes en termijnrekeningen. Dat hielp de Belgen begin 21ste eeuw ook op de eerste plaats in de ranglijst van meest vermogende Europeanen. Meer aandelengerichte Europeanen zoals Britten en Nederlanders zagen hun vermogen toen verdampen door de beurscrash.
Vandaag zijn rollen omgedraaid. De lage rente heeft de vermogensaangroei van de spaarzame Belgen danig doen vertragen. Volgens Eurostat, de statistische dienst van de EU, zijn Nederlanders en Britten nu rijker dan de gemiddelde Belg. Zij bezitten samen het equivalent van 270 procent van het bruto binnenlands product. Het financieel vermogen van de Belgische bevolking bedraagt 'amper' 257 procent van het bbp.
De aanhoudend lage rente, gecombineerd met stijgende beurskoersen, lijken de spaarzame Belg er de jongste maanden nu toch toe aan te zetten geld uit spaarboekjes te beleggen in aandelen. Zeker nadat de grootbanken in augustus alweer hun tarieven verlaagden - de basisrente op een boekje bedraagt er vandaag 1,25 procent - hebben zelfs de meest verstokte spaarders de boodschap begrepen: een spaarboekje is synoniem voor geldverlies (rekening houdend met de inflatie). En dus wekt het weinig verwondering dat er in september en oktober zo'n massale belangstelling was voor de beursintroductie van Telenet of de lancering van het Vlaams durfkapitaalfonds Arkimedes. Volgens een berekening van De Tijd was het uitstaande spaarvolume op de Belgische markt eind september gezakt tot 155,2 miljard euro, 2,4 miljard euro minder dan het bedrag dat eind juni nog op spaarboekjes stond.
Jammer genoeg maakt de spaarzame Belg zijn ommeslag net op het moment dat een gevaarlijke cocktail van onrust en hebzucht over de beurzen heerst. Onrust over de renteverhogingen in de VS, over de toename van de inflatie en licht ontgoochelende winstcijfers van grote bedrijven. Hebzucht omdat beleggers erop hopen dat na 2,5 jaar van stijgende beurzen, er toch nog mooie koerswinsten te rapen vallen.
Spaargeld zorgeloos verschuiven naar een effectenrekening is dus, spijtig genoeg, niet aan de orde. De jammerlijke mislukking van de beursintroductie van Telenet heeft dat mooi aangetoond: terwijl voorzichtige spaarders aangezogen werden door die lancering, maakte het kabelbedrijf misbruik van de grote belangstelling door te duur naar de markt te komen.
Wat moet een voorzichtige spaarder dan wél doen met een vol spaarboekje? Huizen kopen? Obligaties? Of een klomp goud? De meeste banken gaan bij het adviseren van hun cliënten niet verder dan een verkooppraatje over (kapitaalgegarandeerde) fondsen of over speciale spaaracties waarmee ze de exodus proberen te stoppen: onder meer de Bank Van De Post had de voorbije maanden zo'n actie lopen. Andere banken proberen via de bescheiden comeback van de kasbon spaargeld vast te houden. Zo maakte Dexia Bank, de Belgische marktleider voor kasbons, van de licht stijgende marktrente gebruik om de vergoeding op kasbons licht te verhogen. Een kasbon op één jaar levert er nu 1,87 procent netto op, net iets meer dan een spaarboekje. Voor een verhoging van de tarieven op die spaarboekjes lijkt het nog te vroeg.
Sommige makelaars of effectenbanken geven wat meer gericht advies - al past dat ook vooral in hun eigen kraam. Voor heel wat van hun goede raad moet je het huis zelfs niet verlaten: zo ging ik afgelopen week in op een uitnodiging op de website van discountmakelaar Keytrade om een 'uiterst revolutionaire dienst in de Belgische beleggingswereld' uit te proberen. Die revolutionaire dienst bleek Advice te heten. Keytrade claimt dat al 3.444 klanten gebruikmaken van het internetadvieskantoor.
Na het invullen van vragen over tien thema's - van mijn gezinssituatie tot de vraag hoe lang ik mijn spaargeld kon missen - deelde Keytrade me in bij beleggers met een 'evenwichtig' profiel - een eufemisme voor 'spaarder die wat meer wil verdienen dan de rente op een spaarboekje, maar toch bang is voor al te grote risico's'. Ik had het gevoel dat die omschrijving wel klopte. Daarop raadde Keytrade me toch aan aandelen te kopen. Om rekening te houden met mijn afkeer voor risico's, promootte de website vooral nutsbedrijven als E.On en financiële waarden als ING en ABN Amro.
De Advicedienst van Keytrade mag dan al zijn verdiensten hebben, toch heb ik het gevoel dat het allemaal wat beter kan. Zo lijkt de koopjesperiode voor aandelen voorbij. Dat is zeker in Brussel het geval en geldt zeker voor beleggers met een 'evenwichtig' of defensief profiel. Volgens Fortis noteert de Bel 20 vandaag tegen dertien keer de verwachte winst over dit boekjaar. In 2003, na twee jaren crisis, kostte een gemiddeld aandeel uit de Brusselse index amper acht keer de verwachte winst. Door de sterke stijging van de afgelopen twee jaar is de Brusselse beurs al lang niet meer de goedkoopste van Europa. Dat Keytrade in het lijstje met zestien koopwaardige aandelen slechts één Belgisch bedrijf vermeldt (het afgestrafte Agfa), pleit dan ook in het voordeel van de 'revolutionaire dienst'.
Voor de spaarzame Belg die toch nog aandelen overweegt te kopen, lijken waarden met een sterk dividendrendement nog de beste keuze: hun koersen blijken minder volatiel dan andere aandelen en bovendien betalen ze een coupon uit die in heel wat gevallen hoger ligt dan een vergoeding op spaarboekjes. Omdat dividendrendement het afgelopen jaar een populair beleggingsthema bleek, beginnen steeds meer bedrijven hun voorraad cash uit te keren als dividend. Aandelen met een hoog dividendrendement zijn onder meer Gimv (brutorendement 7,95 procent), nutsbedrijf Enel (8,1 procent), het Britse Lloyds (7,2 procent), Telecom Italia Mobile (6,4 procent), United Utilities (7,2 procent) en ABN Amro (5,1 procent).
Natuurlijk blijven er nog heel wat andere alternatieven behalve aandelen. Tak-21 levensverzekeringen bijvoorbeeld. Die beleggen de premie voor de levensverzekeringen doorgaans in een mix van aandelen en obligaties. Wie intekent krijgt bovenop het gegarandeerde minimum (2,5 procent bij AGF en ING, 3 procent bij Ethias First) nog een deelname in de winst die gerealiseerd werd op die beleggingen. Voor sommige van de Tak-21-verzekeringen kunnen de kosten nogal oplopen. Wie intekent is ook verplicht zijn geld minstens acht jaar 'vast' te zetten: op vroegtijdige opvragingen moet roerende voorheffing betaald worden. Het afsluiten van een levensverzekering als langetermijnsparen is een gelijkaardig systeem. Het grote voordeel is dat de premies voor die verzekering deels fiscaal aftrekbaar zijn, het grote nadeel is dat het geld minstens tot uw zestigste moet blijven staan. Het systeem geldt ook alleen voor wie geen woonkrediet lopen heeft.
Vastgoed kopen is de voorbije jaren ook een erg interessante belegging gebleken. Dankzij de lage rente konden kopers goedkoop lenen, dankzij de boom op de markt voor huizen en appartementen konden ze het al weer snel met een fikse meerwaarde verkopen. Volgens het vastgoedinformatiekantoor Stadim zijn de prijzen in Brussel tussen 2000 en 2004 gemiddeld met 11,4 procent per jaar gestegen. Wie veertien jaar geleden een appartement in de hoofdstad kocht, zag de waarde ervan ondertussen dus verdubbelen. Toch lijkt ook die hausse stilaan op een eindpunt te zitten: wie nu leent om een huis te kopen, in de hoop later een fikse meerwaarde op te strijken, dreigt bedrogen uit te komen.
Als u dan toch een gokje wilt wagen, lijkt goud een betere optie. 'Goud blinkt opnieuw', schreef Geert Noels, de hoofdeconoom van Petercam, vorige maand in een column. De cijfers lijken hem gelijk te geven. Een ons goud kost vandaag ongeveer 460 dollar, het hoogste niveau sinds 1988. De voorbije vier jaar lijkt de goudprijs alleen maar te stijgen. Analisten zijn het erover eens dat een belegging in goud berust op stevige fundamenten: de vraag blijft stijgen (zowel van juweliers als van investeerders) en bovendien blijkt het aanbod relatief beperkt. Zo haalden producenten vorig jaar 5 procent minder goud uit hun mijnen en hebben de centrale banken een akkoord om tot 2009 ten hoogste 500 ton per jaar te verkopen.
Wie in goud wil beleggen, heeft keuze te over. Behalve goudaandelen en gouden munten zijn ook zogenaamde trackers te koop, een 'synthetisch' aandeel dat de goudprijs op de voet volgt. Zo noteert Tracks Gold Shares op de beurs van New York.
Omdat goud in dollar noteert en de Amerikaanse munt onder druk stond, leverde een goudbelegging Europese beleggers de voorbije jaren niet erg veel op. Wat ze wonnen met de stijging van de goudprijs, verloren ze weer in de omzetting naar euro. Maar nu de dollar aan een comeback begonnen lijkt, kan ook dat geen hinderpaal meer zijn. Bovendien is goud 'een ultieme bescherming voor kapitaalbehoud', schreef Geert Noels. En is dat niet precies waar de spaarzame Belg op uit is?